Dzisiaj po szkole kucnąłem w kącie podwórka, obserwując, jak dziadek zmienia liny do huśtawki. Ta huśtawka, przywiązana między drzewami cedrowymi za pomocą worków z mocznikiem i plastikowymi linami, jest ze mną od siedmiu lat.
Pamiętam, że gdy pierwszy raz na nim usiadłam, musiałam stanąć na palcach, żeby dosięgnąć ziemi. Dłonie dziadka były duże i ciepłe; delikatnym pchnięciem wiatr wypełnił moją małą kwiecistą spódniczkę. "Wyższy!" Krzyknęłam, ściskając mocno liny, obserwując, jak ziemia pod spodem wydaje się bliska i daleka, jak podróżowanie latającą łodzią. Zawsze wtedy czułam, że jeśli wzniosę się odpowiednio wysoko, dotknę waty cukrowej ukrytej w chmurach.
Później liny huśtawki wyrzeźbiły głębokie rowki w pniach drzew, a moje stopy mogły mocno dotknąć ziemi. Pewnej letniej nocy kołysałam się, słuchając, jak dziadek opowiada o Wielkim Wozie. Moja spódnica ocierała się o-rosę liście cedru, czując chłód i orzeźwienie. Nagle zdałem sobie sprawę, że drewniana deska, którą kiedyś trzeba było popchnąć, aby się poruszyć, teraz można wyrzucić w powietrze delikatnym pchnięciem.
Po dzisiejszej zmianie lin usiadłem na nim sam. Zachodzące słońce rzucało długi cień niczym cienka struna harfy. Zamknęłam oczy i zachwiałam się do najwyższego punktu, słysząc szept wiatru do ucha: „Słuchaj, teraz możesz latać samodzielnie”. Łuk huśtawki kryje w sobie tajemnicę rozwoju od dziecka, które trzeba popychać, do nastolatka, który potrafi kontrolować swój własny rytm.
Kiedy wylądowałem, zauważyłem, że ślady liny na pniu drzewa pogłębiły się. Te ślady czasu były w rzeczywistości wersami poezji pisanymi w dzieciństwie.